कोल्हा आणि म्हातारी

एका गावात एक श्रीमंत आजीबाई रहायच्या. त्यांचा गावात मोठा वाडा होता. गावाच्या बाहेर एक मोठे जंगल होते. तेथील एक कोल्हा रोज त्यांचा कोंबड्यांना चोरून न्यायचा. एक दिवस आजीबाईंनी त्याचा मागे जंगली कुत्री सोडली. कोल्हा आपले प्राण वाचवून पाळला. एक दिवस आजीबाईंची नात तिच्या मैत्रिणींसोबत गावात फिरण्यासाठी आली. आजीबाई आपल्या नातीला व तिच्या मैत्रिणींना घेऊन जंगलात फिरण्यासाठी गेल्या. तेथे त्यांनी घरून नेलेल्या कोंबड्या मारल्या आणि वनभोजन करण्यासाठी बसल्या. त्याचवेळी तो कोल्हा पक्ष्यांची शिकार करून जंगलातून जात होता. त्याने मुलीना वनभोजन करताना पहिले. तो त्यांना म्हणाला, मुलींनो या कोंबड्या तुम्हीच मारून खात आहात म्हणून ठीक, नाहीतर माझ्यासारख्या एखाद्या गरीब कोल्ह्याने जर या कोंबड्या मारून खाल्या असत्या तर तुम्ही त्याचा मागे शिकारी कुत्री लावून त्याला पकडून त्याचा जीव घेतला असता. हे ऐकून आजीबाई त्याला म्हणाल्या, अरे मुर्खा आम्ही आमच्या स्वतःच्या कोंबड्या मारून खातो आणि तू लोकांच्या कोंबड्या मारून खातोस, हा फरक जर तुज्या लक्षात आला असतं तर तू हे बोललाच नसतास!

तात्पर्य: दुसऱ्याची वस्तू चोरून तिची वाटेल ती व्यवस्था करण्याचा अधिकार कोणालाही नाही.